Ik wandel met mijn maatje.
We genieten beide respectvol van de natuur.
Doen tegenliggers glimlachen, verbinden.
Hij speelt ook nog met je.
We gaan netjes om met de slaapplek die ons geboden wordt.

Ik mag vrij rondlopen, hij niet.
Ik mag overal overnachten, hij niet.
Voor mij is niemand bang, voor hem wel.

Voor het eerst voel ik aan de lijve begrenzingen doordat mijn reisgenoot anders behandeld wordt om WAT hij is.
Ik moet verder lopen voor een slaapplek, sommige terreinen zijn verboden gebied.
Kan me daardoor ietsje beter inleven in hoe het is om constant anders behandeld te worden om WAT je bent.

Eerlijk is eerlijk. Soms is het gemakkelijk om behandeld te worden naar WAT ik ben.
Als vrouw is het totaal geaccepteerd om hulp te vragen en krijgen bij technische klusjes.
Als Belg ben ik vriendelijk en gezellig tot ik het tegendeel bewijs.

Ook zie ik mensen bijdraaien als ze kijken voorbij WAT mijn reisgenoot is naar HOE hij is.
Als ze hem leren kennen zeg maar.

Zwart-wit is het allemaal niet.

Toch voel ik heel sterk hoe ik wil zijn #momentadempauze.
Kan ik trouwens erg goed afkijken van Oreo.

Interactie

2 Reacties

  1. kluskens

    Mooi stuk Ilse!

Je kunt niet reageren